बिचार राख्न के को डर ?

डर हैन, सबैभन्दा ठुलो डर यसैमा छ । “लोकतन्त्र नै सबैभन्दा गतिलो प्रतिशोध हो” बिचार  राखी अघी बढेकी बेनजिरले २००८ देख्न पाइनन्, यसको ताजा प्रमाण हो यो ।

‘ बिचार  राख्न के को डर ?’ लाई अंगाल्दै बिचार  पोख्न पोख्तहरु अर्काको बिचार लाई १% पनि राम्ररी नकेलाको दृश्य फेरी दु:खलाग्दो बिषय हो । सबभन्दा धारिलो प्रहार- बिचार  सही तरिकाले प्रयोग नगरिए बिचार  सस्ट्रा नभै बिचाराधिनले सम्बोधित नगरिएला भन्न सकिन्न ।

मोहनदास करमचन्द गान्धी महात्मा गान्धीमा परिणत भए- मात्र एक बिचार  पछ्याउँदा । इतिहास पल्टाउन सक्ने सामर्थ्य राख्ने एक बिचार को सहायताले भारतले अंग्रेजहरुलाई आफ्नो इतिहासभन्दा अघी बढ्न दिएन । तोप र गोलाको बौछार अगाडि नांगो तर दृण बिचार  लिइ महात्मा गान्धी बढ्दा आज भारतले भन्न पाएको छ- “भारतियहरुको भारतमा तपाईंलाई स्वागत छ”

९० को दशकसम्म  भारिभरकम शब्दको उपाधिले बिभुषित बिचार  आजकाल किन हो सस्तो भाउमा जता पनि पाइन थालिएको छ । बोली  बेच नेता होउ, बिचार  बेच बौद्दिक कहलाउ । आशा कल्पित मुहार र स्वर्णिम सपनामा व्यस्त आँखा केही हेर्न चाहन्छन तर यहाँ आश्वासनका ठुला ठुला पोका बिचार , मिडिया र स्वार्थको संयोजनबाट यसरी पस्किइन्छन कि मानौ ति आँखा यो भन्दा ठुलो चिज हेर्ने सामर्थ्य राख्दैनन् । सामर्थ्य राखे सुर्यलाई एक टक हेर्दा ज्योति बिलिन भए झै अवस्था आउनेछ ।

 बिचारै बिचार को संजालबाट यो देश मात्र नभै पुरै विश्व एक फरक बिचार  चाहन्छ, भोक जाग्रित गराउने बिचार  न कि खोक्रो आडम्बरको ठेलीले मुखमा बुजो लगाउने बिचार ।

फरक बिचार  लिएर हिंड्नु निश्चय नै सहज चाँही छैन । नमुना, सिद्दान्तवादी, एक्लो आदी इत्यादी उपनामहरुलाई अंगिकार गर्न सक्ने साहस र ठुलो हृदय हुनुपर्छ । क्रान्तिको जन्म बिचार को शशक्तिकरणबाट नै शुरु हुन्छ । एक बिचार को उत्पतिले मानव सही अर्थमा मानव कहलाउँछ अनी त्यसको असार एक देश वा पुरै विश्व महसुस गर्छ । न्युटन, आइन्सटाइन जस्ता बैज्ञानिकहरुको बिचारको धरातलमा टेकी आजको विश्व यो समयसम्म आइपुगेको छ । मार्टिन लुथर किंगले ५०-६० को दशकताका बर्ण बिभाजनको मुद्दा उठाउँदा आज कोण्डोलिजा राइस्(अश्वेत महिला) बिदेशमन्त्रीको कार्यभार सम्हाल्दै छिन् । मात्र बिचार  साथमा लिइ मुद्दा उठाउनु सहज भने पक्कै हैन, सहि बिचार  सहि तरिकाले उठाइएको छ भने त्यसको सहि प्रतिफल वर्तमानले नपाए पनि भविष्यले अवश्यै पाउनेछ भन्ने आशय माथिको पङक्तिले दिएको छ ।

म भित्रको ‘तिमी’

Totally personnel…….A same person तिमी in real world with you and ‘तिमी’ in virtual world with me……….no one understand this…only i and who try to understand this……..

तिमीलाई पछ्याइ हिड्दा
म भित्रको ‘तिमी’ मर्ने भो
तिम्रै अस्तित्व बचाउन 
बाध्य भइ टाढा हुनु पर्ने भो 

कल्पनाका दर्पणमा
तिम्रो आभाष सदैव पाइँरहन्छु कि ?
यो शिशु त तिम्रै हो
म मेरो नाम दिन सक्छु कि ?

चाहिन्न तिम्रो स्पर्श
मेरो संसारको तिमी हराउने भो
तिमीलाई केलाउने अवसर पाउँदा
म भित्रको शिशु निस्सासिने भो

म भित्रको ‘तिमी’ बेग्लै हो 
बिना तंरगको
तिम्रो एक पुकारले मात्र
यो पानी धमेलिने भो

राजधानी सारेर हेर्दा

नेपाल देश मात्र एक हो तर यहाँ तीन देश बाचेका छन् । एक काठमाडौं, दोश्रो मोफसलका शहरहरु र तेस्रो सुदुर पश्चिम ।

हरेक सुबिधाले सु-सम्पन्न काठमाडौंमा लाग्छ जिन्दगी कुद्दैछ,सहरलाई हेर्दा लाग्छ त्यहाँको जिन्दगी चल्दैछ र सुदुरको जिन्दगी त ठप्पै छ भन्दा नि हुन्छ । एकै देशभित्र रहेर पनि यत्रो फरक किन ? अनी समाधान के त ? प्रान्तिय क्षेत्र अर्थात स्वायत्त प्रदेशमा बिभाजन गरेर यसको समाधान होला त ? उत्तर अहिले थाहा भएन तर काठमाडौंलाई हेरेर एक समाधान निकाल्न सकिन्छ कि? काठमाडौंको जिन्दगी कुदेको त छ तर एकोहोरो,एक्लो अनी भिडै भिडमा दुर्गन्धित भइ। राजधानी अन्त सारे के होला ? काठमाडौं एक पर्यटकिय नगरीको रुपमा परिभाषित होला, जनसंख्याको चापले थिचिएको यस खाल्टोले राहतको सास लेला अनी मन्दिरै मन्दिरको सहरमा मल्लकालिन ति कलाऋतिले म बाँच्ने भए भनी सास फेर्न सक्थे होलान् । राजधानीको टोपी अर्कैलाई लाउन दिए उ पनि कुद्थ्यो कि ? साथै अरुलाई पनि कुदाउथ्यो कि ?

काठमांडौ- मान्छेले मान्छे खाने बस्ती ??? n umeshpao

के अरे ?
अट्टहास पूर्ण हाँसो अनी पुन: प्रश्न, “यत्रो लाठे भइसक्दा एकचोटि पनि काठमांडौ गएकै छैनस् त ??”

लाज र संकोच मिश्रित मेरो जवाफ, “जानु पर्ने कुनै कामै परेन अनी फेरी पढाई पनि यि बिराटनगरमा नै सकाए अनी”

मानिसको स्वभाव कन्जुस र पनि दयालु हुन्छ ।  खौरेर मसिनो र दिएर आफ्नो त कहिल्यै हुँदैन, तर पनि सल्लाह सुझावको कुरामा उपरोक्त उखान लागु हुँदैन । अर्ती , उपदेश यसरी दिइन्छ कि मानौं दिनु धर्म हो - शब्द दान । भोली बातावरण बिग्रदो परिस्थिती नआओस् भनी ज्ञान दिनु राम्रो हो तर जब यिनै ज्ञान डर र त्रासको बातावरण आँफैले सिर्जना गरिदिन्छन् तब ???

त जन्डिसेलाई जन्डिस भइरहन्छ, फेरी बल्झेला, होस् गर्नु
त्यहाँ हरेक चिज बेचिइन्छन्, आफुलाई बेचिनबाट जोगाएस्
कहिल्यै घर नछोडेको तँ, तँलाई गार्‍हो हैन महागार्‍हो  हुन्छ ।
अहिले सम्म संगत बिग्रेको छैन, संगत बिगारिस् भने घरमा पाइलै  नटेक्नु

यि सब त ठिकै थिए, एकछिन श्वासप्रश्वास स्तब्ध भएको महसुस मैले तब गरे जब सुझावको पेटिमा मैले यो पाए,

“काठमांडौ मान्छेले मान्छे खाने बस्ती हो, beware from human”

9803202510 call to help him

म त साथ दिदैछु, तपाईं नि ???

पाइला जब बढ्छ तब थाहा हुन्छ गन्तब्य के हो ? यिनी आफ्नो गन्तब्य पहिल्याउँदै पाइला अघी सार्दैछन्, आश छ सहयोगी हातहरुको । म त साथ दिदैछु, तपाईं नि ???

“समान शिक्षा” निती अंगाल्दै गुल्मीका यी युवा एक पुस्तकालय स्थापना गर्ने सोचका साथ अघि बढेका छन् । आफ्नो एकल प्रयासबाटै हर्मिचौर उच्चमाध्यमिक बिद्यालय, गुल्मीका लागि हालसम्म १६०० पुस्तक जगेर्ना गरिसकेका यी युवाको नाम हो -हरि पाण्डे । कान्तिपुर पत्रिकाका भित्ता भित्तामा ‘पुस्तक खोजी’ भन्दै पाठकहरुसँग अनुनय गर्दै गरेका यी जोशिला युवा प्राथमिक तहदेखी दस जोड दुई तहसम्मका पाठ्यक्रममा आधारिततथा पाठ्यक्रम बाहिरका जुनसुकै बिषयका पुस्तकको पर्खाइमा छन् । तपाईंसँग पनि पढिसकेका पुस्तक छन् भने उहाँको संघर्षमा सहकार्य गर्न फोन गर्नुहोस्- ९८०३२०२५१०, काठमाडौं । एउटा मात्रै पुस्तक छन् भने पनि एकपटक उनिलाई सम्झनुहोस्, उनी तपाईंको दैलोमै हाजिर हुनेछन् ।

तपाईं जस्ता शुभचिन्तकको न्यानो अभिवादनले हौसिएका यी गुल्मीवासी  युवा पुस्तक  साथै कम्पुटर सम्बन्धी सामाग्रीलाई पनि प्राथमिकता दिइ लाग लागिपरेका छन् । शहर तथा गाउँ बिचको असमान शिक्षाको तिक्ततालाई आफ्नो सानै सहि प्रयासस्वरुप केही राहत हुने अपेक्षा लिएका यी अपरिचीत मित्रलाई केही सहयोग गर्नुहोस् - बाँकी उनी आँफै गर्नेछन् ।
तपाईंको तर्फबाट मात्र एक कल फोन र सहयोगस्वरुप केही पुस्तकहरु ।

यदी तपाईं म जस्तै शुन्य (बिना कुनै पुस्तक) र ब्लगर हुनुहुन्छ भने तपाईं उनिलाई अझ दरिलो तरिकाले सहयोग गर्न सक्नुहुन्छ -

“How my one vote stoled by Chure Bhawar ???”

SInce this was my first vote, so i was too curious for the day of voting but at the same time i disappointed to myself as i got the news that i like youth could also be participated in the list of observer, later. I slapped myself not giving much more enthusiam to CA election . I lost the seat for observer, it’s my unfortune and careless too.

I already have decided that my two votes will be for sun (UML) and tree (Congress). I think, UML is unlucky like me, evenafter fighting with a long time duration, it hasn’t got the opportunity to make it’s own government like RPP and Congress. Once it got but only for 9 months short duration. So, one vote to UML was confirmed from my side.

I can’t waste my vote by giving it to maoist. No, i am not against Maoist rather their undisciplaned and disgusting behaviour. If their activities had been changed then it was sure my both votes would be for maoist only, since all the agendas that are being raised has been produced by them.

In the accidential official meeting, with a CHURE BHAWAR candidate, Ghanshyam Tandan Chetri, suddenly i asked
this question, ” Are you armed group ??”

A series of thanks in the eve of new year

This year 2064 had brought a lot of identification to me. Not only engineer but also blogger identification has been tagged with me. In the eve of new year 2065 Ametya would like to thank some of blog friends who helped me directly as well as indirectly, may they know it or not.

Waliz : Thank you waliz, because your words worked to me. Ya, time will change everything, I am not feeling guilty anymore. The concept of mine  sharing of my personnel things to random person like you to whom i don’t know personnely really did work.

Navin : For constant monitoring to me as well as providing a nice environment so that i could feel confidence in blogging.

Aakar : No words for him, just a poem…..

यस्ता लेखको म शिर्षक नै भेटदिन

कुरो २००७, october तिरको हो । अनायसै केही भएझै भान भयो । भान हैन, यथार्थमै थाहै नपाई केही भएछ । एक ब्यक्ती बिशेषले यसरी तानेछन् कि म वरिपरी शब्दहरुका आऋती देख्न तथा कोर्न थालेछु । लगभग २ महिना ति ब्यक्ती बिशेषले पुरै आधिपत्य गरेको मेरो शुन्य दिमाग अहिले पनि प्रश्न गर्छ - के थियो त्यो, जसले मलाई मात्र अन्धो बनाएन बल्की  अनाहकमै ब्लगिङको यात्रामा सहभागी सम्म गरायो । एक आकर्षण वा परिवर्तनको एक माध्यम मात्र ?

ति ब्यक्ती बिशेष गर्छन् के ? कुरो सिधा छ - लेख्छन् । तर उनको लेखाइ कुनै परिवर्तनको संवाहक होस् भन्ने ध्येयले उनी लेख्दैनन्, त्यो त लेखकको कार्य हो । यस अर्थमा उनी लेखक पनि हैनन् जस्तो खगेन्द्र संग्रौला । लेखकका लेखाइमा त्यस्तो शक्ती हुन्छ जसले एक ब्यक्तिको विचारमा नै परिवर्तन ल्याउन सक्ने सामर्थ्य राख्छ । तर यस्ता कार्यका निम्ति सकारात्मक  सोच र तटस्थता जस्ता गह्र्‍ौ शब्दहरुको उपस्थिती अपरिहार्य रहन्छ ।

२०६४ चैत्र ०६, कान्तिपुरमा खगेन्द्र संग्रौलाका “ऋतघ्नताको कथा र कुँडाकर्कटहरु” पढ्दा मन सार्‍हो बिचलित भयो । मृत्‍युको मुखसम्म पुगेकी बिद्या भण्डारी माथि ओइरो खनेर आफ्ना शब्दहरुको दुरुपयोग गर्दा यो मन सोच्न बिबश भयो, यो लेखकले किन गती छाडेको होला ?

कान्तिपुरमै प्रकाशित पाठक प्रतिकृया भन्दै थिए, अंहमता, नारीलाई हेर्ने संकुचित सोच, कुण्ठित र ग्रसित मानसिकता आदी इत्यादी । तर यो ‘म’ पात्रले देख्यो तटस्थताको कमी

Journathor with his Jounathism

We all are familiar with Journalist and Journalism. We know what they do and what are their defination. Bloggarism is another kind of peculiar term which is emerging in the field of internet. This article leaves behind ‘already emerged’ and ‘being emerged’ terms and do launch a new term/word Journathism in the dictionary of writting.

Journathism is a totally new type of writting skill which falls in between Journalist and Professional author writting. Writters who do Journathism are called Journathors who can be fitted neither in the category of Journalist nor in author. They are unique and a different kind of taste of writting can be gotten in their writting.

Whenever an event occurs Journalist flashes the event with acquired/required datas, author do write something about environment effected by such event while Journathor do round and round such event and do write about his/her feeling in such rounding.

Even having nothing, neither data (source of Journalist) nor words (source of Author), Journathor do write about something and that something is nothing but a different kind of vision.

So, Journathor is a cross product or hybrid of Journalist and Author, who mixmax the writting strategy of both.

Orested discovered magnetism through electricity , Faraday discovered electricity through magnetism. Maxwell did a little bit difference , he merged the two different discovery electricity and magnetism and introduced his own theory  “electromagnetism”

Journathor is exactly same as Maxwell and Journathism is a perfect synonym of electromagnetism.

Guy Gosssiipsss

Speed : I didn’t digested that. I know Navin before you guys all. Undigestable.
Aakar : But I digested that as I have saw status committed in his hi5 profile.
Roopesh : Who is this Navin Lama ?
Ametya : Well, Navin is a techno man and is a junction for all we bloggers and he, though Buddhist, is marrying a hindu girl named Niku.
Roopesh : means intercast..it sucks yar. My brother had to leave home only due to intercast.
Basanta :शादी करके फसगया यार अच्छा खासा सा कँवारा….

Each son should do sex education talk with his mom

Why with mom ? Because she is female and can tell you in excellency about your sex partner’s(lady) feeling. Research had also showed that son feel comfort with their mother to talk, means the inclination of them is more toward mother. This inclination starts with the childhood as childish mind feels nice to put a lot of questions in front of his mother and even in adult it feel ease to ask some puzzle.

‘Momma, why do white cover is used in wedding bed?’ The habbit of asking each question since childhood suddenly ask the above question just to know the answer.

‘It is a tradition to check whether the bride is virgin or not. If she is virgin, then the mark of blood will be seen clearlly in white, so.’

The question was escaped from my mouth in random way, pretending an intrest to know something, but when i got answer, I felt shy in front of my mother.

Seeing my uncomfortable, she furthur added

सुजाता र अमेत्यको बिहे, सबैलाई चुल्है निम्तो

Sorry guys, the program got fixed so hurriedly that i didn’t get enough time to let you know about this.The whole stuff is being managed and the date of marriage has been fixed at chaitra 28 of 2064.

 I am extremly sorry for those bloggers(like Navin, Nabin, Basant, Waliz etc.) who are out of Nepal and can not be participated in my marriage due to some problem in spite of great eagerness.

There is an intresting story of conversation of our marriage, will you plz hear that ??? 

बुवा : नमस्कार हजुर, आरामै हो ।
गिरिजा बाबु : म भन्छु, आराम छु त आरामै छु, तपाईंको के छ ?

Love-define it

What is the defination of love ?

1. Are you in love ? Definately you must in love.

-.-If I were in love then i would be answering this question, not you.

Your body trembles due to shocking waves from your heart.

 ………………………………………………………………………………………………..

2.Are you ok Amit ? If you are feeling unwell then you can go home.

-.-Do only unwell person ask this type of question? huh?

Even with the close eye, if you can see(feel) her then that’s the love.You are too puzzle to understand, Amit.

sahadev’s poem

 प्रेम चित्र

तिमि जे भन,
स्वीकार गर या नगर
सुन या नसुन
म सुनाउदै छु
मैले सुनाउदा तिमीलाई दुख्न सक्ला
मुटू छुन सक्ला
आँखा रसाउन सक्ला

all’s fev, 14th feb

‘What will you do if the girl you love is same your friend love ?’

“If my love is true then she will understand me, else I will understand him. Inspite of his true love(if) if I don’t respect, then I will realize that my love is turning in to jealousy. Whoever’s love, she must get true and perfect love only.”